Wat als je persoon slechts een mentale constructie is?

Wij geloven dat we ons personage zijn. 

Maar is dat wie we werkelijk zijn?

Is ons personage niet gewoon een verhaal dat enkel in ons hoofd bestaat?

Wat als dat verhaal wegval? Bestaan we dan nog?

Wat we "ik" noemen — onze persoonlijkheid —
is niets meer dan een programma.

Een verzameling van wat we meekregen sinds onze geboorte,
aangevuld door opvoeding, school, politiek, reclame, trauma's…

Een verhaal dat zich is blijven herhalen,
en dat we uiteindelijk zijn gaan geloven.

En precies daar ligt de oorzaak van al ons lijden.

Want zodra we geloven dat we dat personage zijn,
gaat dat verhaal een eigen leven leiden.

We raken gehecht aan wie we denken te zijn.
We verdedigen het. We voeden het. We beschermen het.

En tegelijk ontstaat er iets anders:
een gevoel van afgescheidenheid.

Ik tegenover de ander.
Ik tegenover de wereld.

Vanuit die afscheiding ontstaan angst, controle, zoeken…
een voortdurend proberen om het verhaal in stand te houden
of te verbeteren.

Maar wat als dat niet ons ware identiteit is?

Wat als dat personage slechts verschijnt in ons?
Als een verhaal dat komt en gaat?

Wanneer dat gezien wordt,
ontstaat er ruimte.

Een diepe ontspanning.

Een vredig gevoel dat niet afhankelijk is van het verhaal.

Het leven begint te stromen,
zonder dat "ik" het moet sturen.

Er wordt geleefd.
Er wordt gecreëerd.

Niet vanuit angst of tekort,
maar vanuit een natuurlijke overvloed.